Erik ac Pommern

Eryk Pomorski

eryk_pomorski

Eryk z Darłowa nazywany jest ostatnim Wikingiem znad Bałtyku. Przez pewien czas rządził trzema państwami jednocześnie. Kiedy został zdetronizowany – został bałtyckim piratem. Eric av Pommern bez wątpienia był postacią niezwykłą…

Bogusław, bo takie imię otrzymał na chrzcie, przyszedł na świat w Darłowie. Jego ojcem był książę Warcisław VII z rodu Gryfitów, dynastii panującej na Pomorzu Zachodnim od XII do XVII wieku, której nazwa ukształtowała się w XV wieku i została zaczerpnięta od gryfa, którego widniał w ich herbie od 1214 roku. Z kolei matka, Maria, była duńską księżniczką, córką siostry królowej Małgorzaty. Była spokrewniona ze wszystkimi trzema rodzinami królewskimi (duńską, norweską i szwedzką).

Król trzech państw

Bogusław (za chwilę Erik) miał tylko sześć lat, kiedy siostra matki wezwała go do siebie – po śmierci jej syna chciała, aby to Eryk został królem wszystkich trzech krajów Nordyckich. I tak – w 1389 został ogłoszony królem Norwegii, a 4 lata później, jako dziesięcioletni chłopiec, został koronowany. W 1396 roku wybrano go jako króla Danii i Szwecji, a w 1397 roku nastąpiła koronacja. Rok późnej wszystkie trzy państwa zawarły Unię Kalmarską, którą jednoczyć miał nie kto inny jak nastoletni Eryk. Przedstawiciele szwedzcy, duńscy i norwescy przyrzekli mu wierność, a pełnię władzy miał uzyskać po śmierci królowej Małgorzaty.

Małgorzata zmarła w 1412 roku. Styl jego rządów od samego początku różnił się od tego, jak władzę sprawowała jego poprzedniczka. 30-letni wówczas król chciał prowadzić rządy silnej ręki, a ewentualne konflikty rozwiązywać w jeden tylko sposób – zbrojnie. Małgorzata była dyplomatą, a Eryk okazał się być niezwykle porywczy, co nie spodobało się wielu osobom. Bardzo szybko Eryk wplątał się w konflikt – chciał odzyskać swoje lenno w niemieckim Szlezwiku-Holsztynie. Co prawda podjął próby dyplomatyczne, lecz nie dawało to skutków. Dlatego postanowił problem ten rozwiązać siłą. Walka o holsztyńskie ziemie trwała jedenaście lat, a Eryk poniósł sromotną klęskę – zarówno militarną, jak i finansową. To przysporzyło Erykowi wielu wrogów i utratę zaufania, której już nigdy nie udało mu się odzyskać.  Nie przerwało to jednak wojennych ambicji młodego króla. Przez kolejne podatki, które podwyższał na cele wojskowe, zaczęto już jawnie występować przeciwko niemu. Najpierw Dania i Szwecja (1439), a na koniec Norwegia (1442)  pozbawiły go tronu.

Dalsze losy na Gotlandii

Pozbawiony tronu Eryk zebrał wiernych mu ludzi, cały swój majątek i ruszył na Gotlandię. Jego celem było osiąść tam na stałe, ale nie planował wieść spokojnego życia. Został piratem. Na swoich statkach napadał na inne okręty, a w szczególności wybierał jednostki Hanzy, którą obwiniał za swe niepowodzenia. Kradł i łupił bezlitośnie. Nadano mu tytuł “Ostatniego Wikinga Bałtyku”, a do dziś krążą legendy o jego ukrytych skarbach. Choć jego piracka działalność nie trwała długo – Szwedzka flota zmusiła go do kapitulacji, a pokonany i upokorzony Eryk uciekł do Darłowa, gdzie ostatecznie zmarł i tam też został pochowany. Pochowano go w kościele pod wezwaniem Matki Bożej Częstochowskiej w Darłowie, gdzie do dziś stoi ozdobny grobowiec.

Różnie się dziś podchodzi do jego osoby w trzech jego dawnych królestwach – w Szwecji jest znienawidzonym władcą, postawiony w szeregu wraz z najgorszymi. Duńczycy z kolei postawili mu pomnik w podziękowaniu za wkład w rozwój kraju. Z kolei Norwegowie zdają się o nim nie pamiętać.

Interesujesz się historią Skandynawii? Przeczytaj o Świętosławie. Na pewno zainteresuje Cię też to skąd się wzięły się nazwy dni tygodnia po szwedzku.

Zajrzyj do działu Szwedzkie Ciekawostki.

2 myśli na temat “Eryk Pomorski

Dodaj komentarz