Stopniowanie przymiotników w języku szwedzkim

Stopniowanie przymiotników nie jest wcale trudne. Można określić dzięki temu, co bardziej Ci się podoba, czy czujesz się gorzej i gdzie sprzedają najlepsze frytki w mieście.

W języku szwedzkim istnieją trzy grupy przymiotników, które stopniuje się według pewnego wzorca.

Grupa pierwsza: przymiotniki regularne

Jest to najliczniejsza grupa, która którą stopniuje się regularnie. W stopniu wyższym dodaje się do przymiotnika końcówkę:
-ARE, a w najwyższym końcówkę
-AST, na przykład:

mjuk – mjukare – mjukast

hård – hårdare – hårdast

ny – nyare – nyast

smal – smalare – smalast

bred – bredare – bredast

tjock – tjockare – tjockast

rolig – roligare – roligast

tråkig – tråkigare – tråkigast

kort – kortare – kortast

ljus – ljusare –  ljusast

varm – varmare – varmast

kall – kallare – kallast

W tej grupie są też przymiotniki zakończone na –er, albo –el. Te przymiotniki gubią podczas stopniowania samogłoskę –e , zarówno w stopniu wyższym jak i najwyższym, na przykład:

enkel – enklare – enklast

vacker – vackrare – vackrast

mogen – mognare – mognast

 

Są tu też przymiotniki zakończone na literę -m. Tutaj m podwaja się. Na przykład:

dum – dummare – dummast

Druga grupa: zmiana głównej samogłoski w środku

przymiotników jest ta, w której bardzo często w stopniu wyższym i najwyższym przymiotnik zmienia swoją główną samogłoskę w środku. 

u na y,

z å na ä i

z o na ö

tung – tyngre – tyngst

lång – längre – längst

stor – större – störst

 

Trzecia grupa: przymiotniki nieregularne

żeby nie było tak pięknie, jest cała seria przymiotników, które stopniuje się nieregularnie. Tutaj stopień wyższy i najwyższy mają inną formę, niż jego forma najniższa. Na przykład:

många – fler – flest

bra – bättre – bäst

dålig – sämre – sämst

!OBS!

Przymiotniki zakończone na -AD oraz -ISK odmieniają się jeszcze inaczej:

intresserad – mer intresserad – mest intresserad

praktisk – mer praktisk – mest praktisk

 

Więcej o języku szwedzkim – tutaj.

Dodaj komentarz